Forêt ivre

Anne, Hélène en Suzanne delen de zorg voor een berghut in de Franse Alpen, waar ze om beurten een seizoen verblijven – ook om aan het drukke leven in de vallei te ontsnappen. De drie vrouwen zijn elk op een ander punt in hun leven, maar zoeken dezelfde stilte. De zelfverkozen eenzaamheid van de bergen is niet altijd gemakkelijk; ontmoetingen met langstrekkende wandelaars en klimmers zorgen voor momenten van verbondenheid, maar maken de daaropvolgende stilte des te oorverdovender.

De debuutfilm van Manon Coubia is een ingetogen meditatie op eenzaamheid, herinneringen en het leven, zonder groot drama. De maker groeide op in de regio en was tien jaar lang zelf opzichter tijdens de zomers. Grote delen van de film zijn geïmproviseerd; de bezoekende wandelaars waren niet gescript, dus de contacten tussen hen en de professionele acteurs waren authentiek. De film won op het internationale filmfestival van Berlijn een special mention in de Perspectives-sectie.